In de eerste maand bezocht ik de lokale souvenirwinkels en inventariseerde ik hun assortiment. Ik observeerde badgasten om hun gedrag in kaart te brengen. Ik stond regelmatig bij de aankomst van de boot, op het strand of op de dorpsstraat om te zien waarmee bolderkarren en reistassen waren gevuld voor een paar dagen eiland. Zo ontstond er een archief in beeld en tekst met scheppen, strandlakens, koelkastmagneten, zeehondenbeeldjes, ansichtkaarten, bolderkarren, zandkastelen, vliegers en meer.

verzameling parasollen

het draaiende gedeelte van een plastic windmolen

Tegelijkertijd verdiepte ik me in het strandleven door de jaren heen. Hiervoor bezocht ik onder andere het Vlielandse archief. Hier kwam ik allerlei oude foto's tegen van het strand(leven) op Vlieland. Tijdens het bezoek aan het archief stuitte ik op een boekwerk over Vlielandse klederdracht, waarvan ik later elementen verwerkte in de kostuums. Ook bezocht ik het Tromp's Huys, het wad, enkele jutters en het juttershuisje voor strandvondsten door de jaren heen.

archieffoto van badgasten op Vlieland

Na enkele weken leerde ik kruisborduren bij de handwerkclub in het buurthuis. Ik kwam aan met bijna lege handen en werd ontvangen door een groep vriendelijke vrouwen op leeftijd die mij geduldig de techniek hebben geleerd. Elke twee weken keerde ik terug naar het handwerk uur, waar ik niet alleen beter werd in de techniek, maar ook een moment had voor koffie, cake en gezelligheid.

Ik sloot me ook aan bij de tennisclub en de Vlielandse Loopgroep. Ik leerde hierdoor veel bewoners van van het eiland kennen.

een oude ansichtkaart van Vlieland

Halverwege de residentie gaf ik een workshop aan badgasten op kampeerterrein Stortemelk. Hier verbeelden we met textiel de eilandervaring en spraken we over lepelaars, klapstoelen en zonnebrand. 

windvanger in visvorm op camping 

Ik verzamelde gebruikte materialen om te verwerken in de kostuums; een tas met jutvondsen van een eilander; een enorme verhuisdoos met oude windzakken van Henk (een eilander met een grote passie voor de wind); textiel en garen bij de Drumbandschuur (een tweedehandswinkel op de Dorpsstraat); oude dekbedhoezen van eilanders en slaapzakken van badgasten. Deze materialen gebruikte ik om vijf eilandkostuums te maken.  

De kostuums zie ik als nieuwe ‘Vlielandse klederdracht’. Het is een uitkomst van mijn onderzoek en het resultaat van de verbinding die ik maakte met bewoners en het eiland. Ze verbeelden het eiland: de natuur, de bewoners en de bezoekers. Ze vertellen over de geschiedenis en het heden van Vlieland als plek om te leven en te wonen; om aan te komen en weer te vertrekken; om te wortelen of om even langs te waaien.

tijdens de fotoshoot met Barbara in het jutkostuum - foto door Maas Dekkers

De vijf kostuums zijn gefotografeerd op verschillende locaties door Maas Dekkers. Elk kostuum belicht een thema dat past bij de drager en de locatie waar het gefotografeerd is. 

detail van Henk in de windjas - foto door Maas Dekkers

geborduurd detail van Nel in de archiefjurk -  - foto door Maas Dekkers

De komende maanden worden de foto’s ingelijst en verwerk ik het archief in een publicatie. Wordt vervolgd!

Pip Passchier maakt sculpturen, installaties en schilderijen met een kleurrijk, licht en speels karakter. Haar werk fungeert vaak als tegenhanger van zware thema’s en bevraagt de huidige opvattingen over wat kunst mag en kan zijn. Ze haalt inspiratie uit architectonische en speelse elementen uit de openbare ruimte, fantasierijke kindertekeningen en de vormentaal van schoolmeubilair en speelgoed. Tijdens de residentie op Vlieland werkt Pip aan het project de vlieger, de souvenir en de schelpen. In dit project onderzoek ze de esthetiek van het eilandleven door de blik van een kind.