'Mijn verblijf op Vlieland voelde als een achtbaan aan emoties. Ik ben gewend om met mensen om mij heen te werken. Daarnaast heb ik een vrouw en kinderen. In m’n eentje naar Vlieland gaan gaf mij de mogelijkheid om flink aan zelfreflectie te doen, maar het kon ook erg eenzaam voelen. Wel leerde ik steeds meer mensen kennen en heb ik erg veel ondernomen.

Toen ik op het Vlieland aankwam zat er nog veel haast in mij. Ik ben als een malle over het eiland gaan fietsen. In eerste instantie ging ik voor de natuur naar Vlieland, maar toen ik het eiland over fietste, raakte ik vooral gefascineerd door de diepe sporen die de mens in het landschap achter laat. Ik klom even op een duin om van de omgeving te genieten. Ik zag in eerste instantie de zee aan beide kanten van het eiland, maar mijn blik werd ook naar het booreiland getrokken dat verderop in het water staat. Ook werd ik al snel geconfronteerd met een bunker uit de Tweede Wereldoorlog. Ik besloot dit bunkermuseum te bezoeken, wat bestaat uit opgegraven bunkers waarvan de missende delen zijn opgemetseld. Ook zijn er houten loopgraven teruggeplaatst. Deze loopgraven voelden voor mij als littekens in het landschap.

In de gouden eeuw was Vlieland een belangrijk zeevaardersoord. Vanaf hier trokken vloten heel de wereld over. In de kerk van het eiland hangen kroonluchters die door beroemde en beruchte zeevaarders uit de gouden eeuw geschonken zijn. Hoogstwaarschijnlijk als smeergeld om de illegale handel in wapens door de vingers te zien.

Door deze ervaringen werd ik tijdens mijn verblijf geconfronteerd met de menselijke drang tot controle en waar dit toe kan leiden. Mijn werk gaat de laatste tijd over het verbinden van mensen. Ik geloof dat het individualisme slopend is voor onze samenleving. De verdeeldheid die heerst wordt naar mijn idee alleen maar groter. Ik wil het individu minder belangrijk maken maar de sporen op het eiland laten de desastreuze gevolgen zien van als het individu te onbelangrijk wordt. Groepsvorming kan ook desastreuze gevolgen hebben. Hoe kunnen we in een groep functioneren zonder dat macht hierin een rol speelt?

In Museum Tromp’s Huys kwam ik in aanmerking met het werk van Betsy Akersloot-Berg. Ze schilderde vooral de zee. In haar werk is juist de overweldigende kracht van de zee te zien en wordt de mens weer heel klein.

Uiteindelijk bleef ik hangen bij de stroming van de zee. In eerste instantie bij toeval. Door de hittegolf en mijn liefde voor zwemmen dobberde ik regelmatig op de golven. De sensatie van meegenomen worden in de stroming fascineert mij. Ik vind het een heerlijk gevoel. Maar dit komt niet zonder risico’s. Je moet alert blijven dat je niet de zee in getrokken wordt of naar beneden getrokken wordt.

Wieren maken de stroming van de zee op een prachtige manier zichtbaar. Ik vind dit altijd een visueel spektakel. Ik zie deze wieren als individuen die samen dansen in de zee. Dit komt niet door hun individuele kwaliteiten maar door de stroming van de zee; de omgeving waarin zij zich bevinden. Deze stroming is al langere tijd onderdeel van mijn werk, maar ik kom nu tot de realisatie dat de stroming de kern is van het werk. Wat bindt ons samen, zijn er structuren waar we ons aan over kunnen geven of is het levensgevaarlijk om met de stroming mee te bewegen?

Ik vind dat het leven in de zee iets buitenaards heeft. Alles beweegt anders dan op het land en heeft ook een totaal andere uitstraling. Elke soort in de zee heeft een eigen plek binnen het ecosysteem en vertelt daarmee een eigen verhaal. Om hier meer over te leren heb ik wad gelopen met een natuurgids. Ik leerde hier veel over het ecosysteem van het wad, over alles wat hier leeft en hoe dit met elkaar verbonden is en ook hoe je kan herkennen welke dieren zich in een bepaald gebied begeven.

Ik heb in de werkplaats van Annemay Nijman en die van haar vader mogen kijken. Annemay heeft een plastic pers gebouwd en heeft onder andere zonnebrillen van aangespoeld plastic gemaakt. Ik wist niet dat plastic dat in zee heeft gelegen nog bruikbaar was. Ik dacht dat het te vervuild was en daarnaast mist vaak het label waarop staat wat de samenstelling van het plastic is. Maar Annemay liet zien dat het na schoonmaken prima te gebruiken is en voor het herkennen van het materiaal heeft ze een scanner gekocht. Daarnaast maakt ze in de smidse werkplaats van haar vader zelf blokken aluminium van oude fietsonderdelen van de fietsverhuur van 't eiland. Doordat ze zelf de blokken aluminium giet kan ze bijvoorbeeld een zeewier in het gietzand drukken en hier 1 op 1 een mal van maken. Ik wil hier graag mee experimenteren.

Ik ben naar Vlieland gegaan om richting te bepalen voor mijn werk. Wat is deze richting?

Ik wil gaan werken vanuit de stroming van de zee. Ik laat niet de zee zelf zien maar de wezens die de aanwezigheid van de stroming laten zien. Elke soort vertelt een ontzettend boeiend verhaal, maar de stroming vormt de kern. Het werk onderzoekt onze verhouding tot elkaar. Is het mogelijk om een maatschappij voor iedereen te creëren? Als je verbinding wil creëren moeten mensen zich laten leiden maar tot wanneer is dat veilig?

Het werk wordt gemaakt van gerecyclede materialen. Ik vind onze verhouding met materiaal vreemd. De mooiste materialen worden na 1 keer gebruik gelijk gedumpt of in de fik gestoken. Ik wil het recycleproces zichtbaar maken. Ik wil laten zien dat het makkelijk is, maar dat er ook werk in zit en dat het ook wat vraagt van de consument en dat het recyclen wat we nu doen nergens op slaat.'

Meer over Jelle Korevaar